
Bekir Karadeniz
En Büyük İsyan Hatırlamaktır 3
Anı
- Yayınevi
- KaraMavi Yayınları
- Baskı
- 1. Baskı, 2021
- ISBN
- 978-3-949408-00-7
- Boyut / Sayfa
- 12,5 x 19,5 cm, 402 Sayfa
Edebiyat › En Büyük İsyan Hatırlamaktır 3

Bekir Karadeniz
Anı
»Geçmişte, daha çocuk yaşta (tercihimden bağımsız olarak) başladığım/ız sokak kavgaları tehlikeli boyutlara ulaşmıştı. Artık ilk aşama gibi görünen ve sadece bıçaklı, sopalı saldırılara maruz kalmak değil ateşli silahların kullanıldığı bir kargaşanın içinde dolaşılmaktaydı. Her şey, bir gün önceye göre daha zorlaşmakta, şiddetin dozu katlanarak artmaktaydı. Böylelikle olayları kavrayıp ona göre aklıselim düşünmek yerine -ki buna fırsat yoktu- şiddetin ve artan tehlikenin yabancılık çekmeden alışmaya çalışmak bir refleks haline gelmişti.
Böyle dönemlerde hemen herkes gibi tehlikenin ortasında yön bulmaya ve ilerlemeye çalışırken, bunlara çoğu zaman korku eşlik etmekteydi. Korku her zaman olumsuz yanıyla algılanır ama değil. Çoğunlukla yanlış, sorumsuz, olumsuz davranışlara neden olsa bile korku aynı zamanda daha mantıklı düşünmenin yolunu (da) açabilmekteydi. Korkunun her şeye egemen olmasıyla daha ihtiyatlı davranabilme arasında çok ince bir çizgi vardı. O çizgiyi fark edip hangi yöne adım atılacağına karar vermek kişinin tercihiyle ilgilidir. Geriye baktığımda, hayatımın birçok dönemine korkunun eşlik ettiğini ancak beni yönlendirmesine izin vermediğimi düşünürüm. Çünkü korkmak yapılacak bir işi engelliyorsa kişiye egemen olduğu anlamına gelir. Fakat korkuya rağmen gereken yapılabiliyorsa korku aşılmış/yenilmiş demektir. Hayatım boyunca her zaman bu ikinciyi gerçekleştirmeye çalıştım. En azından yapılması gereken hiçbir şeyi bundan dolayı ertelemedim. Zaten bir süre sonra gerekeni yapmanın korkuyla veya cesaretle değil inanmakla ilgili olduğunu bilince çıkarmaya başlamıştım.
Bu bir pişmanlık ifadesi değil. Yapılmasa daha iyi olacağı yönünde düşündüğüm içindir. Bundan dolayı açıkça ifade edeyim: Geçmişte yaptığım bazı şeyleri (cesaretten ve korkudan bağımsız olarak) bugünkü aklımla yapmazdım. Ama aradaki fark sadece yapmamak değil, aynı zamanda bunu ifade etmek, karşı çıkmak şeklinde olurdu.
Çünkü korku sadece bir şeyden çekinmek değildir. Bazen yalnız kalma, ötekileştirilme psikolojisi, insanı istemeden bir şeylere itebilir. Belirli korkularımın veya çekincelerimin kaynağı buydu. Bazen tehlikeli bir işi yapmaktan değil, yapmamaktan dolayı içine düşülecek durum daha korkutucu olabilmekteydi. İşte İbrahim’e (ve haliyle oradaki arkadaşlara) tam da bu nedenden dolayı karşı çıkamadan kabul etmiştim verilen görevi.«